نیمی از بیماران مصرف متفورمین را در طی یک سال از تشخیص دیابت رها می کنند

3 اوت 2021- داده های جدید نشان می دهد که تقریبا نیمی از بزرگسالان در طی یک سال پس از تشخیص دیابت نوع 2 ، مصرف متفورمین تجویز شده را متوقف می کنند.

یافته های یک تجزیه و تحلیل گذشته نگر از داده های اداری آلبرتا در کانادا، از سال 2012 تا سال 2017، همچنین نشان داد که کاهش میزان پایبندی به مصرف متفورمین در 30 روز اول بسیار چشمگیر بوده است و در بیشتر موارد، از هیچ داروی دیگر کاهش دهنده گلوکز به عنوان جایگزین متفورمین استفاده نمی شود.

در حالی که برای اکثر بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 ، متفورمین به عنوان خط اول درمان تجویز می شود، بیمارانی که داروهای دیگر برای شروع درمان آنها تجویز می شود، هزینه های دارویی و مراقبتی بیشتری را متحمل می شوند.

پرفسور David J. T. Campbell از دانشگاه Calgary در آلبرتا،گفت: ما متوجه شدیم که حتی اگر برای کسی متفورمین تجویز گردد، این بدان معنا نیست که این فرد در طی یک سال مصرف متفورمین را ادامه دهد، میزان قطع مصرف این دارو واقعاً غیرمنتظره است. وی خاطرنشان کرد: اکثر افرادی که مصرف متفورمین را قطع کردند دارای سطحA1c بالای 7.5 درصد بودند، و این بدان معنا است که آنها همچنان نیاز به مصرف داروهای کاهش دهنده ی قند خون دارند.

به گفته وی، یکی از دلایل قطع دارو این است که بیماران ممکن است متوجه نشوند که باید به مصرف این دارو ادامه دهند.در هنگام ملاقات با فردی که اخیرا ابتلای او به دیابت مشخص شده است، پزشک باید به یاد داشته باشد که ممکن است بیمار از پیامدهای ابتلا به این بیماری مزمن مطلع نباشد. بسیاری از اوقات ما خیلی سریع متفورمین را تجویز می کنیم و این موضوع را فراموش می کنیم که توضیح دهیم مصرف این دارو را باید ادامه دهند. پزشکان ممکن است یک نسخه را برای مدت 3 ماه و برای سه بار خرید مجدد برای بیمار بنویسند و تا یک سال دیگر بیمار را ویزیت نکنند. ممکن است لازم باشد این افراد را زیر نظر داشته و پیگیری های منظم تری داشته باشیم تا مطمئن شویم که هر چه زودتر آموزشهای دیابت را دریافت می کنند.

عوارض جانبی دارو یک دلیل برای قطع مصرف آن است، اما برای اکثر آنها علت قطع مصرف دارو عوارض آن نیست. هر پزشکی که متفورمین را تجویز می کند می داند که عوارض جانبی مانند ناراحتی معده، اسهال و حالت تهوع را بهمراه دارد. اما مطمئناً نصف افرادی که متفورمین مصرف می کنند این عوارض را تجربه نمی کنند. بسیاری از مردم فقط نمی توانند بپذیرند که این دارو را باید بطور مادام العمر مصرف کنند، به خصوص از آنجایی که آنها احتمالاً با مصرف آن احساس بهتری ندارند.

دکتر جیمز فلوری، متخصص غدد درون ریز در مرکز سرطانMemorial Sloan Kettering ، در نیویورک، گفت که تنها حدود 25 درصد از بیمارانی که متفورمین مصرف می کنند، عوارض گوارشی را تجربه می کنند.وی خاطرنشان کرد که کاهش میزان پایبندی در مورد داروهای کاهنده ی فشار خون و چربی خون نیز مشاهده می شود با این که عوارض جانبی کمتری نسبت به متفورمین دارند. او به یک نمونه بارز در این زمینه اشاره کرد: در یک کارآزمایی تصادفی در سال 2011 که در مجله پزشکی نیوانگلند منتشر شد، میزان کلی پایبندی به این داروها تنها در حدود 50 درصد بود، حتی در افرادی که قبلا دچار سکته قلبی شده بودند.

او گفت: مردم واقعاً نمی خواهند از این داروها استفاده کنند، آنها از درمانهای پزشکی و مصرف قرص بیزار هستند. اگر به طور مداوم از آنها خواسته نشود و به آنها یادآوری نشود، فکر می کنم منطقی است که به این دلایل مصرف داروهای خود را متوقف کنند، من فکر می کنم مردم می خواهند از طریق شیوه زندگی مسائل مربوط به دیابت را نیز حل کنند و از دارو استفاده نکنند.

دکتر فلوری توضیح داد: این داروها حال مردم را بهتر نمی کند. در بهترین حالت وضعیت آنها را بدتر نمی کنند. فرد باید واقعاً از مفهوم بیماری مزمن آگاه باشد و معتقد باشد که این بیماری به او آسیب می رساند و او نمی تواند بدون دارو از این آسیبها در امان بماند. این موضوع می تواند به آنها این انگیزه را بدهد که به مصرف داروهای خود ادامه دهند.

دکتر فلوری افزود: ارتباط با بیمار کلیدی است.من به آنها می گویم که در صورت تجربه ی عوارض جانبی به من اطلاع دهند و ما روی آن کار می کنیم. فقط مصرف دارو را متوقف نکنید و هرگز به عقب برنگردید. وی در عین حال افزود: من فکر می کنم تاکید بر ایمنی و اثربخشی متفورمین مهم است.برای بیمارانی که عوارض جانبی دستگاه گوارش را تجربه می کنند، گزینه هایی مانند تجویز متفورمین آهسته رهش یا کاهش دوز متفورمین مناسب باشد.

همچنین، در حالی که معمولاً به بیماران توصیه می شود متفورمین را با غذا مصرف کنند، برخی از افراد هنگام انجام این کار دچار اسهال می شوند و ترجیح می دهند قبل از خواب دارو را بخورند تا در موقع شام. فلوری توصیه کرد: اگر این کار برای رفع عوارض جانبی موثر باشد، این همان کاری است که آنها باید انجام دهند. زمان زیادی طول نمی کشد تا بیماران به انعطاف پذیری و توانایی کافی برسند و بتوانند میزان داروی مناسب و زمان بهینه ی مصرف داروی خود را بفهمند.

متفورمین معمولاً تجویز می شود، اما همیشه مصرف نمی شود

کمپبل و همکارانش 17932 فرد مبتلا به دیابت نوع 2 را که بین اول آوریل 2012 تا 31 مارس 2017 بیماری دیابت آنها تشخیص داده شده بود، مورد تجزیه و تحلیل قرار دادند. به طور کلی، 89 درصد متفورمین را به عنوان داروی اولیه ی دیابت به صورت تکی- مونوتراپی متفورمین- دریافت کردند. برای 7.6 درصدمتفورمین در ترکیب با داروی دیگر کاهش دهنده ی قند خون تجویز شد. برای 3.3 درصد یک دارویدیابت غیر از متفورمینتجویز شد(کسانی که انسولین را به عنوان اولین داروی دیابت برای آنها تجویز شده بود از آنالیز خارج شدند).

متداول ترین داروهای تجویز شده با متفورمین، سولفونیل اوره (در 47٪) و مهار کننده های DPP-4(28٪) بودند. از بین داروهای غیر متفورمین، سولفونیل اوره ها رایج ترین (53 درصد) و مهارکننده های دیپپتیدیل پپتیداز 4 در مقاوم دوم (21درصد) قرار داشتند.

کمپبل خاطرنشان کرد که میزان تجویز متفورمین (89 درصد) منعکس کننده دستورالعمل های فعلی است. برای درمان فشار خون بالا ، پزشکان واقعاً از دستورالعمل ها پیروی نمی کنند، آنها داروهای گرانتری را تجویز می کنند تا آنچه که در دستورالعمل ها توصیه شده است. ما نشان دادیم که در دیابت، برخلاف فشار خون بالا، پزشکان عموماً از دستورالعمل های بالینی پیروی می کنند، اکثریت قریب به اتفاق پزشکان در مرحله ی اول درمان، متفورمین را به صورت مونوتراپی تجویز می کنند. این برای ما اطمینان بخش بود. وقتی متفورمین به همان اندازه خوب عمل می کند، ما به تجویز داروهای گران قیمت تر نمی پردازیم.

با این حال، نسبت افرادی که متفورمین کافی را برای تعداد روزهای تجویز شده خریداری کرده بودند، پس از 30 روز حدود 10٪ ، پس از 90 روز 10٪ دیگر و دوباره بعد از 100 روز کاهش یافت و در نتیجه تا یک سال تنها 54٪ از افراد به مصرف این دارو ادامه دادند.

عوامل مرتبط با پایبندی بیشتر شامل سن بالاتر، وجود بیماریهای همراه و سکونت در مناطق با درآمد بالاتر بود.

کل هزینه های مراقبت های بهداشتی کسانی که مونوتراپی با داروهایی غیر از متفورمین برایشان آغاز شده بود، حدود دو برابر بیشتر از کسانی بود که خط اول درمان دارویی آنها مونوتراپی با متفورمین بود. هزینه های بالاتر مراقبت های بهداشتی در بین بیماران جوانتر، با درآمد کمتر، A1cاولیه بالاتر، بیماریهای همراه بیشتر و مردان، دیده شد.

داروهای جدیدتر دیابت نوع 2 چگونه تجویز داروها را تغییر می دهند؟

کمپبل خاطرنشان کرد: تغییرات زیادی از سال 2017 رخ داده است، حداقل در کانادا ، مهار کننده های کوترانسپورتر 2 سدیم گلوکز (SGLT2) و آگونیست های گیرنده ی پپتید 1 شبه گلوکاگون قرار بود به عنوان داروهای خط دوم برای بیماران دارای مشکلات قلبی و عروقی تجویز شوند. اما با گذشت زمان، این داروها هر چه بیشتر به عنوان عوامل خط اول درمان برای بیماران پرخطر در نظر گرفته شدند. من گمان می کنم که این دستورالعمل ها به همکاران مراقبت های اولیه که بخش عمده ای از نسخه ها را می نویسند، منتقل می شود، و ما شاهد تجویز هرچه بیشتر این داروها خواهیم بود.

فلوری گفت: داده های تحقیقاتی در مورد متفورمین هم اکنون بسیار قدیمی شده اند و مجموعه آزمایشاتی که مزایای سلامتی آن را نشان می دهند در مقایسه با آزمایشات بزرگی که برای داروهای جدیدتر انجام می شود، بسیار ضعیف هستند، تا جایی که می توانید تصور کنید به تدریج اجماعی شکل می گیرد که به پزشکان توصیه می کند چیزی غیر از متفورمین را تقریباً برای همه افراد مبتلا به دیابت نوع 2 تجویز کنند، که هزینه های مراقبتی را به شدت افزایش می دهد، و من فکر می کنم پیامدهای ایمنی نیز به دنبال دارد.

فلوری گفت: "مهار کننده های SGLT2" اساساً به اندازه متفورمین بی خطر نیستند. بر اساس مطالعات خوب زیادی که انجام شده است آنها داروهای بسیار بی خطری هستند، اما اگر قصد دارید به تعداد زیادی از افراد که در ابتدای تشخیص هنوز سالم هستند، این داروها را تزریق کنید، باید استانداردهای ایمنی بسیار بالایی داشته باشند.

فلوری معتقد است که فقط افزایش خطر کتواسیدوز دیابتی یوگلایسمیک می تواند دلیل مکث برای تجویز این داروها باشد، حتی اگر قابل کنترل باشد. متفورمین از نظر ایمنی چنین مشکلی را بهمراه ندارد. من با تجویز مهار کننده های SGLT2 بسیار راحت هستم، اما اگر قرار باشد برای یک میلیون نفر یک نوع داروی دیابت تجویز کنم و هیچ مشکلی با مصرف داروها نیز ایجاد نشود، انتخاب من متفورمین خواهد بود، نه یک مهار کننده SGLT2.

کمپبل و همکارانش پیگیری داده های تجویز شده را تا سال 2019 ادامه می دهند، که البته شامل عوامل دارویی جدیدتر نیز می شود. آنها همچنین دلایل قطع مصرف دارو و پیامدهای قطع مصرف متفورمین در افراد را در مقابل افرادی که به مصرف متفورمین ادامه داده اند، بررسی خواهند کرد.

منبع:

https://www.medscape.com/viewarticle/955893